Workshop: VTS waarnemen en denken onder de loep genomen.

Ter Horst past sinds 2012 VTS therapeutisch toe bij de gevolgen van niet aangeboren hersenletsel en progressief degeneratieve ziektebeelden bij ouderen.

VTS is een methode waarbij aan de hand van kunst het waarnemen en denken wordt getraind. Na jaren van onderzoek vindt de methode inmiddels haar pedagogische toepassing op scholen en universiteiten. Binnen de gezondheidszorg wordt VTS als therapie toegepast. In de museumwereld verovert VTS als educatieve aanzet steeds meer terrein.

Het VTS programma werd oorspronkelijk opgezet om het esthetisch begrip te ontwikkelen bij mensen die weinig ervaring met het kijken naar kunst hebben. Zo werd het programma bijvoorbeeld aangeboden bij beroemde musea zoals het MOMA in New York in het kader van museumeducatie. Het unieke van dit programma is dat iedereen, ongeacht intelligentie en (culturele) achtergrond, kan deelnemen, omdat er gewerkt wordt met kunst. Kunst vereist immers geen achtergrondkennis, is toegankelijk en tijdloos. Ook interpreteert ieder persoon kunst op een andere manier waardoor er geen foute antwoorden bestaan. De deelnemers worden gestimuleerd om binnen de groep hun eigen visie naar voren te brengen .

Sinds gebleken is dat VTS bijdraagt aan het verbeteren van het waarnemen en kritisch-analytisch denken wordt deze methode ook in andere gebieden toegepast. Zo blijkt dat medische studenten die deelnamen aan VTS nauwkeuriger diagnoses kunnen stellen bij patiënten. In het revalidatiecentrum Reade in Amsterdam werd VTS voor het eerst in Nederland door René ter Horst toegepast bij de behandeling van CVA patiënten. Bij veel patiënten met niet aangeboren hersenletsel maakte VTS een onderdeel uit van hun behandelprogramma. Op deze manier konden patiënten na hun hersenletsel binnen een veilige en ondersteunende omgeving weer oefenen met het onderbouwd beredeneren formuleren van wat ze waarnemen. Een eerste studie die hiernaar is gedaan heeft positieve resultaten opgeleverd.