Geen dag hetzelfde bij Huize Royal
Zeventien jaar werkt Patricia Verheij nu als receptioniste bij Huize Royal. ‘En nog steeds is geen dag hetzelfde’, lacht ze enthousiast. Waarom ze dit werk destijds ging doen? ‘Vanwege het contact met ouderen. Als ik gepensioneerd ben, word ik hier vrijwilliger. Ook nu ga ik in mijn vrije tijd al mee als de bewoners een uitje hebben naar de dierentuin.’ Hoe ziet Patricia’s werkdag eruit?
08.00 Ik schakel de telefoon door naar de receptie, de telefoontjes voor de kantoren van Saffier, die hier ook gevestigd zijn, komen grotendeels hier binnen. De kranten en post verdeel ik over de postvakjes van de bewoners en collega’s. Even de agenda doornemen. Ah, mevrouw Huiskes was gistermiddag wat in de war, even extra opletten.
08.05 Meneer Bol heeft zijn krant gepakt en praat me even bij. ‘De jongeren kunnen slecht lezen en schrijven en dan gaan ze nota bene bezuinigen op het onderwijs…’ Hij schudt zijn hoofd.
09.30 De eerste bewoners komen al naar beneden voor de koffie, maar het is nog geen tien uur. Ik geef hen alvast een kopje. De eerste vragen komen los: ‘Hoe laat heb ik een kappersafspraak?’ Ik zou het niet weten, maar een praatje en wat aandacht blijken ook voldoende. Ik verkoop de eerste kaart met postzegel en een rol pepermunt.
10.45 De koffie met het welbekende koekje is op, de zaal stroomt leeg. Bewoners gaan richting hun activiteiten. Na afloop komen ze zich bij mij opgeven voor het bloemschikken, het uitje en de bingo van volgende week.
12.00 De tafels voor de lunch zijn gedekt, over een halfuurtje zit het restaurant weer vol. Mevrouw Huiskes komt overstuur aan de balie: haar pinpas is geblokkeerd bij de supermarkt. Wat nu? Ik sus haar paniek en bel rustig met de bank. Langzaam kalmeert ze.
12.25 Op weg naar de lunch komen enkele bewoners nog een reparatieverzoek voor de technische dienst bij me indienen. ‘Wanneer komt die monteur dan precies, voor mijn tv? Want ik ben er vanmiddag niet.’ Ik zet het erbij: ‘niet vanmiddag’. Opgelost.
13.30 De tafels zijn weer afgeruimd, de bewoners zijn weer naar boven. Als ze langslopen, besef ik: ik ken ze werkelijk allemaal. Zo leuk! Even de menulijsten voor morgen nakijken van de mensen met een dieet. Zijn ze niks vergeten?
15.00 Theetijd. Bewoners met of zonder bezoek komen weer naar het restaurant. Er is een meneer bij die pas gisteren bij ons is komen wonen. Zijn dochter komt naar me toe en heeft een heleboel vragen: kan haar vader ook op zijn appartement eten, is het gebouw altijd open, mag ze zomaar sleutels bijbestellen? Ze heeft wel een informatieboekje, maar wil het graag even van mij horen. Fijn dat ik haar kan helpen.
16.15 Vlak voordat ik de kas ga tellen, komt mevrouw Winters zeggen dat het wc-papier in het bezoekerstoilet haast op is. Ik geef het meteen door aan de huishouding. Die samenwerking met hen en de horecacollega’s loopt heel prettig. Superbelangrijk.
17.00 Weer naar huis. Ik ben nog nooit één dag met tegenzin naar mijn werk gegaan. Op weg naar de deur stopt meneer Bol me een reep chocola toe. ‘Fijne avond’, zegt hij.